Aitareya/C3/S1: Difference between revisions

Revision as of 05:32, 8 April 2026

प्रथमोऽध्यायः

अथाऽतः संहितायाः उपनिषत् ।

विष्णुनाम्नि षकारस्य णकारस्य च संहिताम् ।

             विष्णोस्तु बहुरूपाणां वाचिकामृषयो विदुः ॥
             तौ च वर्णौ हरेः सम्यक्स्वरूपप्रतिपादकौ ।
             बहुधैव स्थितस्यास्य सदैवैकस्वरूपिणः ॥
             विष्णुनामार्थरूपत्वाद् वेदानामपि सर्वशः ।
             अन्येषामपि शब्दानां संहिता विष्णुवाचिकाः ॥

तद्वाचकास्तथा वर्णाः सर्वे लौकिकवैदिकाः ।

पृथिवी पूर्वरूपम् । द्यौरुत्तररूपम् । वायुस्संहितेति माण्डूकेयः ।

पृथिवीनामकं रूपं पृथुत्वात् पृथिवीस्थितम् ॥

             देवता पूर्ववर्णस्य पूर्वरूपं तदुच्यते ।
             देवतोत्तरवर्णस्य क्रीडनाच्च द्युनामकम् ॥
             दिवि स्थितं हरे रूपमुत्तरं रूपमुच्यते ।
             वेदकत्वाच्चायनत्वाद्रूपं यद्वायुनामकम् ॥
             विष्णोस्तद्वर्णयोर्मध्यदेवतेति प्रकीर्तितम् ।
             संहितानामकं तच्च रूपद्वयसहस्थितेः ॥
             वर्णद्वयं विकारं च षकारं केचिदब्रुवन् ।
             षकारं मध्यमत्रैव णकारं केचिदुत्तरम् ॥
             पृथक्करणमेवैषां वर्णयोर्मध्यमुच्यते ।
             उपसर्गमात्रं वीत्याहुः केचिन्नाम ष्णुमात्रकम् ॥
             षकारं च णकारं च वर्णौ पूर्वोत्तरावपि ।
             व्यक्तिरेवोष्मणस्तत्र मध्यमित्यभिधीयते ॥
             सर्वेप्येत उपादेयाः पक्षा निर्दोषका यतः ॥

इत्याद्यैतरेयसंहितायाम् ॥

आकाशः संहितेत्यस्य माक्षव्यो वेदयाञ्चक्रे । स हाविपरिहृतो मेने न मेऽस्य पुत्रेण समगादिति । समाने वै तत्परिहृतो मेन इत्यागस्त्यः ।

आकाशस्थ आकाशनामा भगवान् वर्णयोर्मध्यदेवतेति माक्षव्यः । उभयरूपसंहितत्वात् संहितानामकः । स माण्डूकेयस्तेन माक्षव्येणापरिहृतः स्वपक्षः इति मेने । मे मदीयेन मदुपासितेनास्याकाशस्य पुत्रेण वायुना न समागादसौ माक्षव्यः । वायुस्थविष्ण्वनुपासनात् । यद्यप्याकाशस्थो भगवान् संहितानामको भवति । तथापि न वायुस्थस्यासंहितात्वं भवतीत्यपरिहृतत्वम् । परिहृतो माण्डूकेयपक्ष इत्यहं मेन इत्यागस्त्यः । आकाशे विष्णूपासनस्याधिकफलत्वात् । पिता ह्याकाशो वायोः ।

समानं ह्येतद्भवति वायुश्चाकाशश्चेत्यधिदैवतम् ।

भगवतस्तु पक्षः समत्वमेव वाय्वाकाशयोरिति । आकाशस्य पितृत्वाद् वायोर्बलाधिकत्वाच्चोभयोरुपासनास्थानत्वे साम्यम् । तस्मादुभावपि ग्राह्यौ । त्वगिन्द्रियदेवतात्वेनाकाशात् पूर्वमेव वायोः सात्विकाहङ्कारजत्वाद् वायोराकाशाद्गुणाधिकत्वम् । तथाप्यत्राकाशस्य पितृत्वं व्याप्तिश्चाधिकेत्युपासनायां साम्यम् ॥

अथाध्यात्मम् । वाक्पूर्वरूपम् । मन उत्तररूपम् । प्राणस्संहितेति शूरवीरो माण्डूकेयः । अथ हास्य पुत्र आह ज्येष्ठः। मनः पूर्वरूपम् । वागुत्तररूपम् । मनसा वा अग्रे सङ्कल्पयति । अथ वाचा व्याहरति । तस्मान्मन एव पूर्वरूपम् । वागुत्तररूपम् । प्राणस्त्वेव संहितेति । समानमेनयोरत्र पितुश्च पुत्रस्य च ।

अत्र प्राणाख्यस्य प्राणे स्थितस्य विष्णोः संहितानामत्वे पितापुत्रयोः साम्यमेव । अन्यत्र तु पुत्रपक्ष एव बलीयान् । युक्तिमत्वात् ।

स एषोऽश्वरथः प्रष्टिवाहनो मनोवाक्प्राणसंहतः । स य एवमेतां संहितां वेद सन्धीयते प्रजया पशुभिर्यशसा ब्रह्मवर्चसेन स्वर्गेण लोकेन । सर्वमायुरेतीति नु माण्डूकेयानाम् ॥ १ ॥

मनोवाक्प्राणनामाऽसौ मन आदिषु संस्थितः ।

             विष्णुस्तस्य रथो देह इन्द्रियाश्वः प्रकीर्तितः ॥

इति च ।

प्रष्टिः स पृच्छनीयत्वात् परमात्मा जनार्दनः ।

             वक्तृत्वाच्चैव वाङ्नामा मनो मन्तृत्वहेतुतः ॥

इति च ।

प्राणन्नेव प्राणो नाम भवति । वदन् वाक्पश्यंश्चक्षुः शृण्वन् श्रोत्रं मन्वानो मनस्तान्यस्यैव तानि कर्मनामान्येव इति च श्रुतिः ।

मुक्तिरेव स्वर्गलोकः । अमुष्मिन् स्वर्गे लोके सर्वान् कामानाप्त्वेति प्रस्तुतत्वात् ।

मुक्तः प्रकृष्टज्ञानैश्च वेदैर्विष्णूत्थतेजसा । नित्यायुषा च युक्तः स्यात् संहितारूपविद्धरेः ॥ इति च ।

प्रकृष्टत्वेन जननात् प्रजेति ज्ञानम् । पान्ति शंसाधनाश्चेति पशवो वेदाः । परब्रह्मणो विष्णोर्वरणादेव सम्यक् चायितं स्वरूपं तेजः ब्रह्मवर्चसम् । लौकिकप्रजादिकमपि तदिच्छतां यथायोग्यं भवति । माण्डूकेयैर्ऋषिभिरुपाश्रिता एता विद्याः ॥ १ ॥

अथ शाकल्यस्य । पृथिवी पूर्वरूपम् । द्यौरुत्तररूपम् । वृष्टिः सन्धिः । पर्जन्यः सन्धाता । तदुतापि यत्रैतद्बलवदनूद्गृह्णन् सन्दधदहोरात्रे वर्षति । द्यावापृथिव्यौ समधातामित्युताप्याहुरितीन्वधिदैवतम् ।

वराहो वामनः सिंह इति रूपत्रयं हरेः ।

             पूर्वोत्तरार्णमध्येषु स्थितमुक्तं सनातनम् ॥
             माण्डूकेयैर्हि शाकल्यो वासुदेवादिरूपिणम् ।
             तेषु चोच्चारके चैव स्थितमाह चतुर्विधम् ॥
             तेषु चोच्चारके चैव स्थितमाह चतुर्विधम् ।

भूमिद्युवृष्टिपर्जन्यनाम्नोर्व्यादिषु संस्थितम् ॥

अथाध्यात्मम् ॥पुरुषो ह वा अयं सर्व आनन्दं द्वे विदले भवत इत्याहुः । तस्येदमेव पृथिव्या रूपम् । इदं दिवः । तत्रायमन्तरेणाकाशो यथाऽसौ द्यावापृथिव्यावन्तरेणाकाशः । तस्मिन्हास्मिन्नाकाशे प्राण आयत्तो यथाऽमुष्मिन्नाकाशे वायुरायत्तः । यथाऽमूनि त्रीणि ज्योतींष्येवमिमानि पुरुषे त्रीणि ज्योतींषि । यथाऽसौ दिव्यादित्य एवमिदं शिरसि चक्षुर्यथाऽसावन्तरिक्षे विद्युदेवमिदमात्मनि हृदयं यथाऽयमग्निः पृथिव्यामेवमिदमुपस्थे रेतः । एवमु ह स्म सर्वलोकमात्मानमनुविधायाहेदमेव पृथिव्या रूपमिदं दिवः । स य एवमेतां संहितां वेद सन्धीयते प्रजया पशुभिर्यशसा ब्रह्मवर्चसेन स्वर्गेण लोकेन सर्वमायुरेति ॥

उर्व्यादीनां चतुर्णां च देह एव स्थितिं पुनः ।

             अधरार्धस्य चोर्व्याश्च साम्यमन्यस्य वै दिवा ॥
             वाचो वृष्ट्यैव साम्यं च पर्जन्येनैव चात्मनः ।
             तेषां तेषु स्थितिं चैव विष्णोश्च चतुरात्मनः ॥
             आकाशस्यान्तराकाशे नृसिंहस्यात्र संस्थितिम् ।
             वायोः प्राणात्मतां चैव तत्र दाशरथेः स्थितिम् ॥
             सूर्यविद्युद्धुताशानां दृग्घृद्रेतःसु च स्थितिम् ।
             कपिलस्य च हंसस्य जामदग्न्यस्य तेषु च ॥

स्थितिं वदति विद्येयमपि मोक्षप्रदायिनी ॥ इत्यादि च ।

वर्षणाद् वृष्टिः । परं जनयतीति पर्जन्यनामा विष्णुः । सन्धिनोतीति सन्धिः । धिनु पृष्टाविति धातुः । सम्यग्धारणात् सन्धाता । वर्षणमेव द्यावापृथिव्योः सन्धानम् । पर्जन्यस्थो भगवांस्तत्कर्ता ॥२॥

अथातो निर्भुजप्रवादाः । पृथिव्यायतनं निर्भुजम् । दिव्यायतनं प्रतृण्णम् । अन्तरिक्षायतनमुभयमन्तरेण । अथ यद्येनं निर्भुजं ब्रुवन्तमुपवदेदच्योष्ठाऽवराभ्यां स्थानाभ्यामित्येनं ब्रूयात् । अथ यद्येनं प्रतृण्णं ब्रुवन्तमुपवदेदच्योष्ठा उत्तराभ्यां स्थानाभ्यामित्येनं ब्रूयात् । यस्त्वेवोभयमन्तरेणाह तस्य नास्त्युपवादः ।

पृथिवीस्थो वराहस्तु संहितादेवतोदिता ।

             दिविष्ठो वामनश्चैव सम्प्रोक्तः पददेवता ॥
             नृसिंहस्त्वन्तरिक्षस्थो भगवान् क्रमदेवता ।
             स्वाध्यायमेवं ध्यात्वा यः करोत्युपवदेन्न तम् ॥
             तस्यापवदिता याति त्रैलोक्यादध एव हि ।
             नाशमाप्नोति निरये तस्मादपवदेन्न तम् ॥
             गच्छस्यध इति ब्रूयादन्यं ब्राह्मणतस्तथा ।
             ब्रह्मप्राप्तेर्हि योग्यो यो ब्राह्मणः स न चेतरः ॥

इति च ॥

भञ्जनवर्जितत्वान्निर्भुजं संहिता । तृण च्छेदन इति धातोः प्रतृण्णं पदम् । उभयमन्तरेण क्रमः । निर्भुजमूलत्वात् पदादीनां तद्विषयप्रवादा अपि निर्भुजप्रवादा इत्येवोच्यन्ते ।पृथिवीस्थितपृथिवीनामकविष्ण्वायतनं पृथिव्यायतनमित्यादि । अवराभ्यां पृथिव्यन्तरिक्षाभ्यां च्युतोऽसीति । उत्तराभ्यामन्तरिक्षद्युभ्याम् ।

क्रमस्वाध्यायकृद्यस्तं विशेषेण न निन्दयेत् ।

             लोकत्रयादपि भ्रष्टो यस्मात् तन्निन्दको भवेत् ॥ इति च ।

तस्मादतिदुष्टत्वात् तन्निन्दको नास्त्येवेत्युक्तं तस्य नास्त्युपवाद इति । तं कृष्णं पुण्डरीकाक्षं को नु युध्येत बुद्धिमान् इत्यादिवत् ।

यद्धि सन्धिं विवर्तयति तन्निर्भुजस्य रूपम् । अथ यच्छुद्धे अक्षरे अभिव्याहरति तत्प्रतृण्णस्य । अग्र उ एवोभयमन्तरेणोभयं व्याप्तं भवति । अन्नाद्यकामो निर्भुजं ब्रूयात् । स्वर्गकामः प्रतृण्णम् । उभयकाम उभयमन्तरेण । अथ यद्येनं निर्भुजं ब्रुवन्तं पर उपवदेत् पृथिवीं देवतामारः पृथिवी त्वा देवता रिष्यतीत्येनं ब्रूयात् । अथ यद्येनं प्रतृण्णं ब्रुवन्तं पर उपवदेद्दिवं देवतामारो द्यौस्त्वा देवता रिष्यतीत्येनं ब्रूयात् । अथ यद्येनमुभयमन्तरेण ब्रुवन्तं पर उपवदेदन्तरिक्षं देवतामारोऽन्तरिक्षं त्वा देवता रिष्यतीत्येनं ब्रूयात् । यथा तु कथा च ब्रुवन्वाब्रुवन्तं वा ब्रूयादभ्याशमेव यत्तथा स्यात् ।

उपवदेदित्युक्तो मनुष्यमात्रः । पर उपवदेदित्यसुरः । सर्वशत्रुत्वात् ।

अमुक्तियोग्यैस्तु नरैर्विदुषां निन्दने कृते ।

             ब्रूयाल्लोकच्युतोऽसीति निन्दितोऽसुरसर्गगैः ॥
             नाशयिष्यति विष्णुस्त्वामन्धे तमसि पातयेत् ।

इति ब्रूयान्न तु ब्रूयाद्देवसर्गात्मकं क्वचित्॥ इति च ।

षणयोः सन्धिकरणात् संहिताध्ययनं भवेत् ।

             विषणुस्त्विति यो ब्रूयात् पदाध्यायी भवेत सः ॥
             सन्ध्युक्तिश्च विभागश्च द्वयं व्याप्तं क्रमेण तु ।
             तस्माद् द्विधाऽपि वचनात् क्रमाध्यायी भवेत सः ॥
             भोगवृद्धिं च यो मोक्ष इच्छेद्विष्णव इत्यसौ ।
             मोक्षकामो विषणवे द्वयकामो द्वयं वदेत् ॥
             विष्णुनामात्मकत्वाच्चाथ संहितपदक्रमाः ।
             सर्ववेदस्थिता मोक्षतद्भोगद्वयसाधकाः ॥
             तज्ज्ञानामेव नान्येषामिति वेदानुशासनम् ।
             संहिताद्या ब्रुवन् वाऽपि य एवंविन्न चाब्रुवन् ॥
             परिवादं ब्रुवन्तं वा न ब्रुवन्तमथापि वा ।

यद्वदेत् तत्तथैव स्यात् क्षिप्रमेव न संशयः ॥ इति च ।

अग्र एव । अग्र्यमेवोभयमन्तरेण ।

न त्वेवान्यत्कुशलाद् ब्राह्मणं ब्रूयात् । अतिद्युम्न एव ब्राह्मणं ब्रूयात् । नातिद्युम्ने च न ब्राह्मणं ब्रूयात् । नमो अस्तु ब्राह्मणेभ्य इति ह स्माऽऽह शूरवीरो माण्डूकेयः ॥ ३ ॥

द्युम्नो द्युतिस्वरूपत्वाद् विष्णुरेव प्रकीर्तितः ।

             योऽतिक्रमति तस्याज्ञामतिद्युम्नः प्रकीर्तितः ॥
             मोक्षयोग्योऽपि यस्त्वेवमतिद्युम्नो भवेत् पुमान् ।
             लोकच्युतोऽसीत्येवं तं ब्रूयान्नाज्ञास्थितं क्वचित्॥
             लोकच्युतो भवेत्येनमपि नैव वदेत् क्वचित्।

च्युतोऽसीति तु शिक्षार्थं ब्रूयान्नैवान्यथा क्वचित्॥ इति च ॥३ ॥

अथातोऽनुव्याहाराः । प्राणो वंश इति विद्यात् । स य एनं प्राणं वंशमुपवदेच्छक्नुवन्तं चेन्मन्येत प्राणं वंशं समधां३ । प्राणं मा वंशं सन्दधतं न शक्नोषीत्याह । प्राणस्त्वा वंशो हास्यतीत्येनं ब्रूयात् । अथ चेदशक्नुवन्तं मन्येत प्राणं वंशं समधित्सिषन्तं नाशकः सन्धातुं प्राणस्त्वा वंशो हास्यतीत्येनं ब्रूयात् । यथा तु कथा च ब्रुवन्वा ब्रुवन्तं वा ब्रूयादभ्याशमेव यत् तथा स्यात् । न त्वेवान्यत् कुशलाद् ब्राह्मणं ब्रूयात् । अतिद्युम्न एव ब्राह्मणं ब्रूयात् । नातिद्युम्ने च न ब्राह्मणं ब्रूयात् । नमो अस्तु ब्राह्मणेभ्य इति ह स्माह शूरवीरो माण्डूकेयः ॥४ ॥

भगवदुपासकस्य यस्मिन् कस्मिंश्चिद्दोष उक्ते तं प्रत्युक्तिप्रकारः पूर्वं दर्शितः । अनुव्याहारशब्देन भगवदुपासनाविषय एवास्याशक्त्यादिदोषं वदतः प्रत्युक्तिरुच्यते । निर्भुजं वदन्तमित्यादि त्ववस्थामात्रदर्शनम् । आत्मनो ज्ञानसामर्थ्यानुसारेण वक्तव्यत्वादनुव्याहारः ।

सर्वाधारत्वतो वंश इत्युपासीत यो हरिम् ।

             वायुं च मुक्तिमाप्नोति य एवं तदुपासकम् ॥
             निन्देत विष्णुविज्ञानविषये तं वदेत सः ।
             विष्णुना वंशभूतेन वायुना सहितं तथा ॥
             न शक्नोषीति मामात्थ हास्यतस्त्वामतो हि तौ ।
             ज्ञानसामर्थ्यवानित्थं ब्रूयाद्देवादिरुत्तमः ॥
             अन्यो गन्धर्वपित्रादिरल्पज्ञानबलो हि यः ।
             स ब्रूयाद्विष्णुवायुभ्यां सन्धिमिच्छन्तमेव माम् ॥

सन्धातुं नाशको यस्माद्धास्यतस्त्वामतो हि तौ ॥ इति च ।

स य एनं प्राणं वंशमुपवदेत् प्राणं प्रत्येनमुपासकमुपवदेत् । प्राणस्य विष्णोः प्रियत्वं तव न प्राप्स्यतीति । नाशकः सन्धातुं मया सह सन्धानं कर्तुं नाशकः । मम प्रीतिं कर्तुं नाशकः ।

तद्भक्तभक्तेष्वपि यो न कुर्यात् प्रीतिमञ्जसा । विष्णुर्जहाति तं पापमिह चामुत्र च प्रभुः ॥ इति च भारते ॥४ ॥

अथ खल्वाहुर्निर्भुजवक्त्राः । पूर्वमक्षरं पूर्वरूपम् । उत्तरमुत्तररूपम् । योऽवकाशः पूर्वरूपोत्तररूपे अन्तरेण सा संहितेति ॥स य एवमेतां संहितां वेद सन्धीयते प्रजया पशुभिर्यशसा ब्रह्मवर्चसेन स्वर्गेण लोकेन सर्वमायुरेति । अथ वयं ब्रूमो निर्भुजवक्त्रा इति ह स्माह ह्रस्वो माण्डूकेयः । पूर्वमेवाक्षरं पूर्वरूपम् । उत्तरमुत्तररूपम् । योऽवकाशः पूर्वरूपोत्तररूपे अन्तरेण येन सन्धिं विवर्तयति येन स्वरास्वरं विजानाति येन मात्रामात्रां विभजते सा संहितेति । स य एवमेतां संहितां वेद सन्धीयते प्रजया पशुभिर्यशसा ब्रह्मवर्चसेन स्वर्गेण लोकेन सर्वमायुरेति । अथ हास्य पुत्र आह मध्यमः प्रातीबोधीपुत्रः । अक्षरे खल्विमे अविकर्षन्ननेकीकुर्वन् यथावर्णमाह । तद्याऽसौ मात्रा पूर्वरूपोत्तररूपे अन्तरेण सन्धिविज्ञपनी साम तद्भवति । सामैवाहं संहितां मन्य इति ।

पूर्ववर्णस्थितं यत्तद्रूपं पूर्वाक्षराभिधम् ।

             वराहाख्यं हरेरन्यवर्णगं वामनाभिधम् ॥
             उत्तराक्षरसञ्ज्ञं च वर्णयोरन्तरस्थितम् ।
             अवनात् काशनाच्चैतदवकाशाभिधं हरेः ॥
             नृसिंहरूपमित्याहुर्निर्भुजास्यास्तथावदत् ।
             ह्रस्वो येनाक्षरोच्चारो मात्रासन्धिस्वरात्मकः ॥
             व्यासरूपो हरिः साक्षात् संहितानामकस्त्विति ।
             तत्पुत्रो मध्यमः प्राह समोच्चारणकारणः ॥
             सामनामा वासुदेवः संहितानामवानिति ॥

इति च ।

मापयति त्रायति चेति मात्रा भगवान् । यथोच्चारितवर्णयोर्मध्यस्थितश्च ।

तदप्येतदृषिणोक्तं– बृहस्पते न परः साम्नो विदुरिति । स य एवमेतां संहितां वेद सन्धीयते प्रजया पशुभिर्यशसा ब्रह्मवर्चसेन स्वर्गेण लोकेन सर्वमायुरेति ॥ ५ ॥

मानस्तेनेभ्यो ये अभि द्रुहस्पदे निरामिणो रिपवोऽन्नेषु जागृधुः । येषां नैतन्नापरं किं च नैकं ब्रह्मणस्पते ब्रूहि तेभ्यः कदाचित्॥

अथो शमेनोपरता मनुष्याः ये धर्मिणो ब्रूहि तेभ्यः सदा नः ।

             आदेवानामोहते वि व्रयो हृदि बृहस्पते न परः साम्नो विदुः ॥

अभिद्रुहस्पदे अभितो द्रोहस्य नित्यनिरतिशयदुःखस्यान्धतमसो योग्याः शास्त्रदस्यवः ।

ऐकात्म्यं नाम यदिदं केचिद् ब्रूयुरनैपुणाः ।

             शास्त्रतत्त्वमविज्ञाय तथावादबला जनाः ॥
             कामक्रोधाभिभूतत्वादहङ्कारवशं गताः ।
             याथातथ्यमविज्ञाय शास्त्राणां शास्त्रदस्यवः ॥
             ब्रह्मस्तेना निरानन्दाः अपक्वमनसोऽशिवाः ।
             वैगुण्यमेव पश्यन्ति न गुणानि नियुञ्जते ॥
             तेषां तमःशरीराणां तम एव परायणम् ॥

इति मोक्षधर्मे भगवद्वचनादेवंविधा एव स्तेनाः । अभिद्रुहस्पदस्थाश्च । निरामिणः रामस्य रमणरूपस्य पूर्णानन्दस्वरूपस्य विष्णोर्जीवस्वरूपताज्ञानेन नीचताविदः । त एव रिपवश्च तस्य ।

अवजानन्ति मां मूढा मानुषीं तनुमाश्रितम् ।

             परं भावमजानन्तो मम भूतमहेश्वरम् ॥
             मोघाशा मोघकर्माणो मोघज्ञाना विचेतसः ।
             राक्षसीमासुरीं चैव प्रकृतिं मोहिनीं श्रिताः ॥

इत्यादिवचनादसुरादयः ।

अन्नेषु जागृधुः भोगमात्रगृध्नवः । येषामेतत्सर्वोत्तमं वासुदेवाख्यं परं ब्रह्म नास्तीति पक्षः । ईशितव्ये विद्यमाने हीश्वरो भवतीति । न चापरं किञ्चित्परमापेक्षया ह्यपरमिति । किं तर्हि किञ्चनैकं किमप्येकमेव वस्त्वस्ति न परमपरं चेति तेषां पक्षः ।

असत्यमप्रतिष्ठं ते जगदाहुरनीश्वरम् ।

             अपरस्परसम्भूतं किमन्यत् कामहैतुकम् ॥
             एतां दृष्टिमवष्टभ्य नष्टात्मानोऽल्पबुद्धयः ।
             प्रभवन्त्युग्रकर्माणः क्षयाय जगतोऽहिताः ॥
             ईश्वरोऽहमहं भोगी सिद्धोऽहं बलवान् सुखी ॥

इत्यादि वचनात् ।

ब्रह्मणस्पते ब्रह्मणो वेदस्य पते वायो । अथ हेममासन्यं प्राणमूचुः । एष उ एव ब्रह्मणस्पतिर्वाग्वै ब्रह्म तस्या एष पतिस्तस्मादु ब्रह्मणस्पतिः इत्यादि श्रुतेरेतादृशेभ्यो मा ब्रूहि । शमेन विष्णुनिष्ठया उप समीपे तस्मिन्नेव रताः साम्नो विष्णोः परं किमपि न विदुः । तदेव देवानां व्रयः । सर्वदेवानां परतमं विष्ण्वाख्यं ब्रह्म हृदा व्योहते । वासुदेवादिरूपेण वरं नियामकं चेति व्रयः । तेभ्यो ब्रूहि ।

वायुं विद्याः समासाद्य सर्वासां पतिमूचिरे ।

             स्तेनेभ्यो मैव नो ब्रूहि ब्रूह्यथो वैष्णवेषु च ॥

इति च ।

सामनाम्ना श्रुतिर्यस्माद्विष्णुमाह ततः प्रियम् ।

             तन्नाम विष्णोरिह तु संहितार्थं वदेद्यतः ॥
             इति वचनात् ।

सामनाम्नः संहिताशब्दार्थत्वाद्विष्णोस्तस्य नाम्नः श्रुतिसिद्धत्वाच्च सामनाम्नो वासुदेवरूपसमाख्यासु पञ्चरात्रे पठितत्वाच्च तद्रूपं संहितानामकमिति युक्तमित्यभिप्रायः ॥५ ॥

बृहद्रथन्तरयो रूपेण संहिता सन्धीयत इति तार्क्ष्यःवाग्वैरथन्तरस्य रूपम् । प्राणो बृहतः । उभाभ्यामु खलु संहिता सन्धीयते वाचा च प्राणेन च । एतस्यां ह स्मोपनिषदि संवत्सरं गा रक्षयते तार्क्ष्यः । एतस्यां ह स्म मात्रायां संवत्सरं गा रक्षयते तार्क्ष्यः । तदप्येतदृषिणोक्तं– रथन्तरमाजभारा वसिष्ठः । भरद्वाजो बृहदाचक्रे अग्नेरिति । स य एवमेतां संहितां वेद सन्धीयते प्रजया पशुभिर्यशसा ब्रह्मवर्चसेन स्वर्गेण लोकेन सर्वमायुरेति ।

देवता पूर्ववर्णस्य लक्ष्मीरेव प्रकीर्तिता ।

             नारायणस्तूत्तरस्य तौ वाक्प्राणाभिधौ मतौ ॥
             मध्यस्थः संहितानामा सोऽर्धनारीपुमात्मकः ।
             वेदात्मकत्वाद् वाङ्नाम्नी लक्ष्मीरेव प्रकीर्तिता ॥
             प्राणनामा प्रणेतृत्वात् साक्षान्नारायणः स्वयम् ।
             रमित्यानन्द उद्दिष्टः सम्भोग्यं थमुदाहृतम् ॥
             विष्णुभोग्या रतितरा लक्ष्मीरेव रथन्तरम् ।
             नारायणो बृहत्वात्तु बृहन्नामा प्रकीर्तितः ॥
             रथन्तरस्य बृहतो देवते चैव तावुभौ ।
             वाक्प्राणसंस्थितौ चैव ताभ्यामेव हि सन्धितम् ॥
             लक्ष्मीनारायणं रूपं संहितानामकं शुभम् ।
             एतां विद्यामवाप्तुं हि वत्सरं गा अरक्षत ॥

तार्क्ष्य एतावन्मात्रं च समुद्दिश्य न चापरम् ।

वाक्प्राणेन संहितेति कौण्ठरव्यः । प्राणः पवमानेन पवमानो विश्वैर्देवैः स्वर्गेण लोकेन स्वर्गो लोको ब्रह्मणा । सैषाऽवरपरा संहिता । स यो हैतामवरपरां संहितां वेदैवं हैव स प्रजया पशुभिर्यशसा ब्रह्मवर्चसेन स्वर्गेण लोकेन सन्धीयते यथैषा संहिता ।

संहितादेवता बह्व्य इति कुण्ठरवात्मजः ॥

             द्वयं द्वयं देवतानां मिलितं हरिशर्ववत् ।
             संहितानामकं तत्र वर्णमध्यस्य देवता ॥
             तयोरेकं देवतयोः परमन्यत् तथाऽवरम् ।
             अवरस्य परस्यापि संयोगात् संहिता तु सा ॥
             प्रोक्ताऽवरपरेत्येव वाक्प्राणाख्यौ रमाच्युतौ ।
             संहितैका तथैवान्या केशवो वायुसंयुतः ॥
             वायुः स पवमानाख्यो देवताश्चाखिला अपि ।
             तृतीया संहिता प्रोक्ता देवतास्ताः सशङ्कराः ॥
             चतुर्थी संहिता प्रोक्ता शङ्करो ब्रह्मणा सह ।
             पञ्चमी संहिता चैव संहिता मोक्षदा इमाः ॥
             प्रथमायां द्वितीयायां विष्णुरेव परो मतः ।
             तृतीयायां वायुरेव चतुर्थ्यां सर्वदेवताः ॥
             विरिञ्च एव पञ्चम्यामवरा इतरे ततः ।
             प्रथमायां संहितायामवरो वामभागगः ॥
             द्वितीयायां तु परमस्तृतीयायां तथाऽवरः ।
             चतुर्थ्यां परमश्चैव पञ्चम्यां वामगोऽवरः ॥
             अवराद्याः परान्ता यदेताः सर्वाश्च संहिताः ।
             ततोऽवरपराः प्रोक्ता नैवोक्तास्ताः परावराः ॥
             अभिमानी द्युलोकस्य शिवः सर्वस्य लोकनात् ।

द्योतनाच्च ....

स यदि परेण वोपसृतः स्वेन वाऽर्थेनाभिव्याहरेदभिव्याहार्षन्नेव विद्याद्दिवं संहिताऽगमद्विदुषां देवानामेवं भविष्यतीति । शश्वत् तथा स्यात् । स य एवमेतां संहितां वेद सन्धीयते प्रजया पशुभिर्यशसा ब्रह्मवर्चसेन स्वर्गेण लोकेन सर्वमायुरेति ।

.... यदि ब्रूयान्मन्त्रमेतमथापि वा ॥

             आत्मार्थेऽथ परार्थे वा चिन्तयेदेवमञ्जसा ।
             विद्वांसो देवता यस्मात् सम्यक्तेन महत्फलम् ॥
             तेषामेव हरिश्चैव संहितारूपकः प्रभुः ।
             अगमद्देवलोकं हि कर्तुं देवेष्वनुग्रहम् ॥

इति चिन्तयतस्तेषां प्रसादात् फलमञ्जसा ।

वाक्संहितेति पञ्चालचण्डः वाचा वै वेदास्सन्धीयन्ते । वाचा च्छन्दांसि । वाचा मित्राणि सन्दधति । वाचा सर्वाणि भूतानि । अथो वागेवेदं सर्वमिति । तद्यत्रैतदधीयते वा भाषते वा वाचि तदा प्राणो भवति । वाक् तदा प्राणं रेह । अथ यत्र तूष्णीं वा भवति स्वपिति वा प्राणे तदा वाग्भवति । प्राणस्तदा वाचं रेह । तावन्योन्यं रीहः । वाग्वै माता । प्राणः पुत्रः । तदप्येतदृषिणोक्तम्–एकः सुपर्णः स समुद्रमाविवेश स इदं विश्वं भुवनं विचष्टे ।

पञ्चालचण्डो वाचं तु ब्रह्माणीं हि सरस्वतीम् ॥

             मन्यतेऽस्याः पुत्रवच्च देवं नारायणं प्रभुम् ।
             वेदैर्हि व्यज्यते विष्णुः सा च वेदाभिमानिनी ॥
             प्राणस्थो भगवान् विष्णुः प्राणनामा प्रणेतृतः ।
             ब्रह्मणोऽपि पिता नित्यं भगवान् पुरुषोत्तमः ॥
             उपचर्यते पुत्र इति वेदैर्यद्व्यज्यते हरिः ।

सा देवी संहितानाम्नी वाच्योऽस्या विष्णुरेव हि ॥

अथातः प्रजापतिसंहिता । जाया पूर्वरूपम् । पतिरुत्तररूपम् । पुत्रः सन्धिः । प्रजननं सन्धानम् । सैषाऽदितिः संहिता । अदितिर्हीदं सर्वं यदिदं किञ्च । पिता च माता च पुत्रश्च प्रजननं च तदप्येतदृषिणोक्तम्– अदितिर्माता स पिता स पुत्र इति । स य एवमेतां संहितां वेद सन्धीयते प्रजया पशुभिर्यशसा ब्रह्मवर्चसेन स्वर्गेण लोकेन सर्वमायुरेति सर्वमायुरेति ॥६ ॥

Template:AuthorNote

प्रजापत्याख्यशर्वेण प्रोक्ताऽन्या संहितापि हि ।

             विष्णुरेवादितिर्नाम सर्वस्यात्ता यतः प्रभुः ॥
             स एव पितृसंस्थस्तु पातृत्वात् पितृनामकः ।
             देवतोत्तरवर्णस्य मातृस्थो मातृनामकः ॥
             माननात् पूर्ववर्णस्य देवतेति प्रकीर्तितः ।
             पोषकत्वात् सन्धिनामा वर्णयोरन्तरस्थितः ॥
             स एव पुत्रसंस्थश्च पुत्रनामा जनार्दनः ।
             त्राणात् पूर्तित एवासौ वर्णसन्धानकर्मणि ॥
             सन्धाननामा सन्धानकर्तृत्वात् पुरुषोत्तमः ।
             प्रजातिकर्मसंस्थश्च स एव प्रजनाभिधः ॥
             जनकत्वात् परो विष्णुरेवं विष्णुर्हि संहिता ।
             वासुदेवादिरूपेण चतुर्धैवं व्यवस्थितः ॥
             स एव दिवि संस्थश्च द्युनामा क्रीडनात् प्रभुः ।
             अन्तरेवेक्षणाच्चैव सोऽन्तरिक्षोऽन्तरिक्षगः ॥
             पृथिवी पृथिवीस्थश्च प्रथितत्वाज्जनार्दनः ।
             मुख्यार्थत्वात् सर्वनाम्नां सर्वदेवाभिधो हरिः ॥
             विश्वे देवा इति प्रोक्तो बहुधा तेषु संस्थितः ।
             ज्ञानद्युतेर्देवनामा स्थितो देवेषु केशवः ॥
             गां धारयंश्च गन्धर्वो गन्धर्वेषु व्यवस्थितः ।
             माननान्मानुषो नाम मानुषेषु स्थितो हरिः ॥
             पालनात् पितृनामासौ पितृष्वेव व्यवस्थितः ।
             रतेः प्राणेऽसुराख्यश्च सोऽसुरेषु व्यवस्थितः ॥
             एवं पञ्चजनेषुस्थो हरिः पञ्चजनाभिधः ।
             जातनामा जातसंस्थः प्रादुर्भूतगुणत्वतः ॥
             जनिक्रियास्थितश्चासौ जनित्वमिति गीयते ।
             जनिं यस्मात् तवयति तवनं हि प्रकाशनम् ॥

इति च ।

प्रथश्च सप्रथश्चैव राजानौ मत्स्यदेशजौ ।

             यापयामासतुर्विष्णोर्हविर्नाम्नो हविर्मुखे ॥
             अनुष्टुब्देवता यस्तु नृसिंहो जगतोऽस्य च ।
             स्वमुखे हवनादेव हविरित्यभिधीयते ॥
             तस्मिन् यज्ञे वसिष्ठस्तु चतूरूपाज्जनार्दनात् ।
             आजहार श्रियं देवीं रथन्तरवराभिधाम् ॥
             चतुर्मूतिः स्तुतस्तेन प्रेषयामास तां श्रियम् ।
             सा चास्मै प्रददौ विद्यां प्रययौ च पुनर्हरिम् ॥
             धातेत्युक्तोऽनिरुद्धस्तु प्रद्युम्नस्तु द्युनामकः ।
             वासुदेवः प्रसविता सर्वस्य प्रसवाद्विभुः ॥
             सङ्कर्षणो विष्णुनामा प्रणेतृत्वाद् बलादपि ।
             चतूरूपं परं विष्णुं राजानौ प्रथसप्रथौ ॥
             भरद्वाजौ वसिष्ठश्च ध्यात्वाऽविन्दन् परात् परम् ।
             यजनीयो यजुर्नामा विष्णुः सङ्कर्षणाभिधः ॥
             जीवानां स्कन्दनादेव स्कन्नः प्रद्युम्न उच्यते ।
             प्रथमो वासुदेवस्तु देवयानोऽनिरुद्धकः ॥
             प्राप्यो देवैर्यतो नित्यमनिरुद्धाभिधो हरिः ।
             तस्मादेवं चतुर्मूर्तेः स्तुतिसन्तोषिताद्धरेः ॥
             आजहार भरद्वाजो रूपं नारायणाभिधम् ।
             तद्बृहन्नामकं विष्णोश्चातुरात्म्यात् समुद्गतम् ॥
             भरद्वाजमुपागम्य प्रादान्मोक्षवरं परम् ।
             चतुर्मूर्तिः स भगवानग्निरित्यभिधीयते ॥
             अग्र्यत्वात् सर्वभूतानाम् एवं चत्वार एव ते ।
             अविन्दंस्तं चतुर्मूर्तिं साक्षान्नारायणं प्रभुम् ॥
             गुहायां संस्थितमपि ह्यतीव हितमस्य च ।
             सर्वज्ञत्वाद्यज्ञनाम्नो विष्णोस्तेजः परं हि तत् ॥
             तस्मादेव चतुर्मूर्तेः सूरिप्राप्यत्वहेतुतः ।
             सूर्यनाम्नोऽहरन् घर्मनामानं तं नृसिंहकम् ॥
             घर्षणात् सर्वलोकस्य नृसिंहो घर्म उच्यते ।
             निर्गत्य स चतुर्मूर्तेर्विप्रक्षत्राभिसंस्तुतात् ॥
             प्रथादीनां चतुर्णां च पुरुषार्थचतुष्टयम् ।
             दत्वा जगाम भगवान् स्वकीयां तनुमेव च ॥
             वसिष्ठाच्च भरद्वाजाद्धोत्रध्वर्य्वोर्नृपौ तु तौ ।
             यथेष्टसिद्धिं सम्प्राप्तौ सम्यगिष्टाज्जनार्दनात् ॥

इत्याद्यृग्वेदसंहितायाम् ।

यस्य प्रथ इति नाम स च हविर्नाम्नो विष्णोर्हविर्यत् अयत् । अटो लोपेनान्तर्णीतणिच्त्वेन अयापयदित्यर्थः । एवं सप्रथ इति यस्य नामासौ । हविर्यदिति पृथक्सम्बन्धः । आचक्रे आकारयामास । अविन्दन् ते ते अविन्दन्नित्यध्यात्माधिदैवतयोरुभयत्रापि भगवन्तमविन्दन्नित्यर्थः । देवयानं गुहा यदिति वचनात् ।

चतुःशिखण्डां तु रमां द्विरूपो भगवान् हरिः ।

             परमानन्दरूपत्वात् सुपर्ण इति नामकः ॥
             रमयामास तस्यां च निषण्णः सर्वदैव सः ।
             एक एव च विष्णुः स प्रविष्टः क्षीरसागरम् ॥
             सर्वं पश्यत्यसौ देवः पूर्णाकुण्ठेन चेतसा ।
             परिपक्वेन मनसाऽपश्यमित्याह तं त्वजः ॥
             मातेव व्यञ्जकत्वात् तं प्राणस्थं वाक् सरस्वती ।
             लिहते लिह्यत इव प्राणस्थेन तु सा सदा ॥
             स्वयं तु भगवान् विष्णुर्वाक्पतेर्ब्रह्मणोऽपि हि ।

नित्यः पिता स्वतन्त्रश्च नास्य माता पिताऽपि च ॥ इत्यादि च ॥ ६ ॥